Oma M.M.

Interview Oma M.M. (76 jaar)

De persoon die ik geïnterviewd heb zal ik met de initialen M.M. aanduiden. De geïnterviewde oma is een Chinese weduwe die op zichzelf woont vlakbij Nieuwmarkt, te Amsterdam. Daar krijgt ze thuiszorg, omdat ze niet alles meer zelf kan in het huishouden. Oma M.M. kan niet alles meer onthouden, wel heeft ze mij verteld dat ze 76 jaar oud is. Haar geboortedatum, kon ze mij niet exact vertellen. Ook de data van de geboorte van haar eigen kinderen kon ze niet meer achterhalen.
Oma M.M. was geboren in China en leefde op het platteland. Ze sprak voornamelijk “wai tau wa”, dat is een boers dialect van het Kantonees. Het dialect wordt gesproken in zowel China als Hong Kong in verschillende gebieden en boerendorpen. Ik kon de taal jammer genoeg niet verstaan, maar mijn vriendin die ook mee is gekomen, die wou het maar al te graag voor mij vertalen.
In China leefde ze met haar ouders en twee broertjes. Wat haar toen het meest bijbleef, was dat ze bijna dood werd gebombardeerd door de Japanners die toen destijds binnenvielen. In die tijd was ze ongeveer 11-12 jaar oud. Ze vluchtte met haar ouders. Haar vader nam haar zelfs op de rug om weg te komen. Eten hadden ze toen niet meer. Het enige dat ze alleen kon doen was boomwortels uitgraven en deze te gaan koken en op te eten. Zodra de boomwortels zacht waren, aten ze het op. De resten die te hard waren, konden ze niet eens doorslikken.
Nadat de Japanners vertrokken, kon haar vader niet langer voor haar zorgen. Ze werd toen uitgehuwelijkt aan een man. In het Chinees heet het kennismaken van een ander persoon “Seung Tai”, ze trouwde ook deze man. Uiteindelijk ging ze naar Hong Kong met haar man. Het is onduidelijk of ze ging verhuizen of dat ze illegaal naar Hong Kong ging. Daar kreeg ze al haar zes kinderen.
Ze ging in New Territories wonen. Dat is een deel van Hong Kong, dat vastzit aan het vasteland van China (Mainland China). In New Territories ging ze wonen in Seung Shui. Dat is ongeveer ten zuidoosten van New Territories.
Ze had verschillende soorten werk gedaan in het verleden zoals onder andere zandzakken ruimen. In die tijd werden er steeds meer huizen gebouwd. Zij moesten toen grond uitgegraven en dat deed ze dan in zakken en moest dat wegbrengen. Ze heeft ook in een groot bedrijf in lopende band gewerkt. Vroeger was er veel massaproductie en er was veel vraag naar mensen die aan de lopende band wouden werken. Ze heeft ook nog op het platteland gewerkt en verkocht verschillende soorten groenten. Hoewel ze arm was, was ze toch erg blij met haar zes kinderen die allen in Hong Kong waren geboren.
Uiteindelijk is ze met haar kinderen en haar man naar Nederland geëmigreerd . Het is onduidelijk wanneer dat was, omdat ze zich dit niet goed meer kan herinneren. De kinderen gingen één voor één naar Nederland en de jongste gingen uiteindelijk samen met oma M.M. ook weg van Hong Kong.
Vier jaar geleden ging oma M.M. onder het mes, omdat bij haar darmkanker was geconstateerd. Dat was toen een dieptepunt in haar leven en het heeft haar erg gegrepen. Afgelopen week is ze weer naar het ziekenhuis geweest om daar een onderzoek te doen waarin ze nog eens röntgenstralen kreeg om haar darmen na te kijken. De uitkomst krijgt ze pas later te horen.
Gedurende de dag heeft ze niet veel te doen. Ze gaat ’s ochtend een wandeling maken in het park. Omdat ik de buurt van haar ken, weet ik dat er geen park in de buurt is. Er wordt mij verteld dat ze tien tramhaltes loopt om bij het Oosterpark te komen. Daar doet ze haar ochtendwandeling. En dan loopt ze weer tien haltes terug naar huis.
Daarna krijgt ze haar ontbijt en drinkt ze koffie. De rest van de tijd besteedt zij aan televisie kijken. Ze houdt verder van “Yuut Kwok”, dat is een Chinese opera stijl dat vaak door ouderen worden gezongen. Elke zondag is ze thuis en begint ze met voorbereiding van eten voor haar kinderen en kleinkinderen die langskomen. Ze is dan de hele dag bezig.
Ze heeft niet zoveel zorgen en angsten. Tijdens het interview ze zei dan ook: “Hang dak, sik dak, fan dak tsau kauw.” Dat betekent letterlijk: “als ik kan lopen, kan eten, kan slapen, dan is dat al genoeg”. Een Nederlands gezegde is hier waarschijnlijk: met de dag leven. Genoegen nemen met wat je elke dag krijgt. Ze heeft geen specifieke behoeften. Ze is al blij met de thuiszorg die haar verder kan helpen met haar het huishouden.
Uiteindelijk moest ik afscheid nemen, want ze moest gaan slapen.