verhaal
In de schaduw van haar
Dit is een verhaal over een jonge vrouw die aan het ontdekken is wie ze is. Dit is een verhaal over een bang onzeker meisje dat schuil gaat onder die jonge vrouw. Dit is mijn verhaal:
zoekende -
zoekende
We zijn een twee eiige tweeling, mijn broertje en ik. Hij zorgde voor de ontsluiting, maar ik trok een knoop in mijn navelstreng. Dit zorgde voor een keizersnee waarbij ik er als eerst uit werd gehaald en daarna hij. Hij heeft hierdoor zuurstofgebrek gehad in de hersenen wat zijn achterstand heeft veroorzaakt.
Mijn ouders hebben dit nooit normaal kunnen verwerken. Mijn vader heeft hem altijd een beetje genegeerd, en mijn moeder betutteld hem tot op de dag van vandaag. Maar goed, dit is mijn verhaal, niet die van hem. Het ging namelijk altijd om hem thuis. Hij kon er niets aan doen dat hij zo vervelend was. Hij hoefde geen discipline aan te leren. (dat snapte hij allemaal niet)
Maar ik aan de andere kant: Ik was de verstandigste van de twee. Ik was de populaire. Met mij ging het altijd goed. Dus ik was perfect. Misschien ben ik daardoor zo onzeker geworden. Mijn vader zei ook altijd dat ik zo onzeker was en dat hij dat echt niet snapte. Misschien komt het juist doordat er van mij werd verwacht dat alles goed met me ging.
Misschien ben ik daarom begonnen met blowen. Misschien ben ik daarom van vwo naar havo gegaan. Misschien werd ik daarom zo opstandig. Misschien vluchtte ik daardoor altijd uit mijn huis.
Ja. En misschien viel ik daardoor in handen van een hele foute jongen. Misschien dat hij daardoor zoveel grip op me had. Misschien... heel misschien, ging het eigenlijk helemaal niet zo goed met mij.
Misschien stond ik jaren lang in de schaduw van haar. Van dat meisje die ik moest zijn. Dat meisje die Rechten ging studeren en die ervoor zou zorgen dat alle dromen van mijn ouders toch waargemaakt zouden worden.
Maar het is klaar nu. Ik ben gestopt met hbo Rechten en studeer Maatschappelijk werk & Dienstverlening. Ik hoef niet meer stoer te zijn en hard. Ik schreeuw nog steeds heel vaak, en doe me nog steeds groter voor dan dat ik ben. Maar langzamerhand durft het kleine meisje de overhand te nemen. Langzaam maar zeker kan ik mezelf laten zien.
Ik ben lief, zacht en kwetsbaar mensen. En jullie mogen dat allemaal weten, omdat het namelijk niets is om mij voor te schamen. Ik hoef niet sterk en zelfverzekerd te zijn. Het enige wat telt is mijn echte ik.
De zon is gaan schijnen en de schaduw is verdwenen. Wie overgebleven is, ben ik. Aangenaam.
Voeg een reactie toe