Je wist niet beter

Midden in de winter op 1ste kerstdag (25 december) in 1940 is mijn oma geboren. De tweede wereld oorlog was toen volop aan de gang. Zelf had ze hier niet erg veel van mee gekregen omdat ze nog erg jong was. De oorlog liep in 1945 ten einde. Jaren lang was er daarna nog armoede, zo ook in het gezin van mijn oma. Vader had nooit vast werk en liet zich als het ware in huren door verschillende mensen. Maar al het geld wat hij verdiende ging op aan drank. Moeder moest dus bij verdienen. Ze werkte in die tijd bij een boer, daar spinde ze wol. Ook zocht ze bij deze boer bonen. De kinderen moesten mee helpen zoeken. Zo ook mijn oma. En dit terwijl ze nog maar op de basisschool zat. Na school kon ze daarom ook nooit met andere kindjes spelen. Vervelend vroeg ik? Naja leuk was het natuurlijk niet, maar het was gewoon zo.

Na de basisschool ging ze naar de huishoudschool. Hier leerde ze onder andere naaien. Altijd voordat ze naar school ging, ging ze eerst naar een gezin om daar het huishouden te doen, zo ook als ze terug kwam van school. De hele week deed ze dat werk. En ze verdiende een rijksdaalder (2,50 gulden) en een ei per week. Hierop begon ik te lachen, een ei vroeg ik?‘ja’ zei mijn oma ‘een ei, dit omdat wij zelf geen geld hadden om een ei te kopen.’ Iets wat je je nu niet meer kunt voorstellen. Mijn oma vertelde ook dat ze er helemaal niet slechter op is geworden dat ze niet zo veel geld hadden : ‘je wist niet beter’.

De vader van mijn oma is op veel te vroege leeftijd overleden. De moeder van mijn oma hertrouwde en verhuisde naar Amsterdam. Hier had mijn oma niets te zoeken en ging bij een ander gezin in huis wonen.

Op 22 juli 1964 is mijn oma getrouwd met mijn opa. Sinds die tijd ging het allemaal een stukje beter. In 1965 was hun eerste dochter geboren. 3 jaar later kwam hun 2de dochter en in 1973 kwam hun 3de dochter.

Mijn opa kwam te werken bij de bakkerij van zijn vader. Hier verdiende hij echter niet genoeg om het hele gezin te onderhouden daarom ging mijn oma er ook bij werken. Mijn oma ging lintjes naaien aan medailles, ook haar kinderen hielpen mee: mijn oma naaide de lintjes, de kinderen deden en een speldje in en mijn opa knipte ze op de goede lengte. Financieel gezien ging het allemaal wat beter na de jaren ’70. Toen kreeg mijn opa een baan bij Verkade en hoefde mijn oma niet meer te werken.

Na die tijd ging het leventje z’n gangetje, kinderen gingen studeren, kregen een vriendje, gingen het huis uit en kregen kinderen. Er zijn wel nog een aantal diepte punten geweest in die tijd, zo is mijn oma in korte tijd 2 broers verloren.

Mijn opa en oma wonen nu nog gewoon in hun eigen huis en kunnen alles nog zelf, hulp hebben ze veder niet nodig, alleen soms om wat papieren in te vullen. Mijn opa en oma genieten nog volop van het leven, ze gaan vaak op vakantie, ze fietsen veel, gaan vaak wat leuks doen met familie enz.

Kort gezegt, ze genieten van alle dingen die ze nu nog kunnen doen.

Dit was mijn interview met mijn oma.