Overwinnen kan iedereen

Dhr. L. Fitz-James werd geboren te Paramaribo, op Plantage Estherslust op 22 februari 1918, als oudste van twee kinderen.
Hij heeft tot zijn twaalfde een zorgeloze jeugd gehad; het plantageleven was toen heerlijk en niet te vergelijken met wat er nu gangbaar is. Zijn ouders waren de plaatselijke koster en kosteres van de Rooms-katholieke kerk die op de plantage aanwezig was, en ook huiseigenaren van enkele woningen.

Op 12 (twaalf) jarige leeftijd kwam de vader van dhr. Fitz-James op onverklaarbare wijze te overlijden. Hij bleef alleen achter met zijn moeder en zusje.
Hij was toen niet meer zo vrolijk, aangezien de broers en zussen van zijn vader zich op allerlei manieren als eigenaar —(es) van de plantage profileerden.

Op 14 (veertien) jarige leeftijd begon hij in de weekeinden te werken als hulp voor de Surinam Aluminium Company, gevestigd te Paranam.
Daar ging hij elk weekend met de boot naartoe en kwam trots met zijn verdiende centjes terug. Dat ging zo door totdat hij zijn lagere school diploma haalde. Toen moest hij op zoek naar een leerwerkplek, en Suralco bood zich aan. Hij bezocht destijds de bekende Vakschool, om een beroep te leren. Hij was geïnteresseerd in metselen timmerwerk. Zo kwam hij, na verloop van tijd in vaste dienst bij de Suralco.

Op 26 jarige leeftijd leerde hij zijn echtgenote kennen, waarmee hij in het huwelijk trad op 28 juli 1948.
Zijn eerste zoon werd echter voor het huwelijk geboren. Zijn moeder die nog op de plantage verbleef was op weg naar zijn woning in Paramaribo om haar kleinkind te bezoeken.
Echter werd zij onderweg aangereden door een stadsbus en kwam te overlijden. Zij had haar kleinzoon wel eerder gezien. Haar tragisch heengaan was een zware klap voor hem.

Ongeveer twee jaar later sloeg het verdriet weer toe, toen de zus van hem tijdens het baren het leven liet. Haar zoon werd wel levend geboren maar ongeveer 1 jaar later overleed ook hij. Door deze tegenslagen werd hij depressief en stortte zich op zijn werk. Hij werkte voor de Suralco, daarnaast bewerkte hij zijn kostgrond waar hij zelf groenten en aardvruchten verbouwde. Hij deed ook aan houtkap en produceerde houtskool; ook deed hij aan visvangst en jagen op wild.
Op veertigjarige leeftijd werd hij geëerd met de Twentyfive-Years lidmaatschap van de Suralco, dat hem voordroeg voor de ridderschap. Hij werd geridderd door de toenmalige koningin Wilhelmina als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Zijn gezin was alles voor hem. Hij kreeg door zijn enorme inzet steeds benoemingen en bevorderingen en klom zo de ladder op. Toen hij de Suralco met pensioen verliet was hij Hoofd Metsel en Timmerbedrijf 1e klasse, terwijl hij daar als hulpje was begonnen.
Na het overlijden van zijn moeder en zus, kreeg hij veel steun van zijn familie, tantes, ooms neven en nichten. Daar kwam verandering in door weer een tragisch ongeval. Hij had een positie bij de Suralco, welke hem in staat stelde personeel aan te nemen.
Een tante vroeg hem haar zoon in dienst te nemen en hem zo de gelegenheid te geven zich te ontwikkelen. Hij nam zijn neef in dienst en de eerste paar weken ging alles goed. De Suralco heeft verschillende afdelingen waar ruwe bauxiet word verwerkt. De bekendste zijn de Pot-room en de Killing. In de killing mocht je niet langer dan vijf minuten blijven en uitsluitend met natte kleding naar binnen. Het is een hele grote machine die van buiten bediend werd. Tijdens een pauze ging de neef in die ruimte liggen slapen, waar zijn oom hem voor had gewaarschuwd. Hij sloeg de waarschuwing in de wind en ging toch slapen. Na de pauze werd er overal naar hem gezocht, maar niemand kwam op het idee hem in de killing te zoeken, aangezien zijn oom hem over en over voor had gewaarschuwd. De machine werd gestart en na een paar minuten zagen zij zijn linkerschoen uit de schacht vallen. Hij, de oom werd bleek van schrik en stopte de machine, echter te laat. De jongen overleed. De familie nam het hem zeer kwalijk en er werd van alles en nog wat naar zijn hoofd geslingerd. Ook de wreedste verwensingen.
Hij heeft alle kosten op zich genomen voor een behoorlijke begrafenis, waar hij niet naar toe mocht van de moeder, maar hij ging toch. Hij is er 100% van overtuigd, dat hij geen schuld heeft aan de dood van zijn neef. De beschuldiging blijft echter knagen. Toen de moeder van de jongen overleed is hij ook naar de begrafenis geweest. Een deel van de familie had hem de rug toegekeerd na het tragische ongeluk en domme pech. Hij leeft nog steeds en hij zegt dat God niet slaapt en alles ziet. Als hij schuldig was aan de dood van zijn neefje had hij zijn straf wel gehad.

Tijdens zijn huwelijk werd hij gezegend met elf kinderen, waarvan zes in leven bleven. Op zestigjarige leeftijd ging hij met pensioen van de Suralco, en was nog vitaal als een tiener.
Hij wilde verder werken, niet stilzitten dus deed hij dat ook. Hij voerde opdrachten uit voor de Suralco in de timmer en metselbranche die uitbesteed konden worden. Dat heeft hij enkele jaren gedaan, totdat zijn kinderen, die al jaren hier verbleven, hem naar Nederland haalden, om te genieten van zijn welverdiend pensioen en rust.

Twee jaar geleden heeft hij zijn oudste zoon ten grave gedragen. Dat is de zwaarste klap voor hem in zijn leven en het verdriet heeft hem gesloopt. Hij is niet meer zo levenslustig en vrolijk als toen en zit steeds te piekeren. Hij is in korte tijd verouderd, maar blijft doorgaan en hoopt zijn 90 (negentigste) jaardag te halen.