gevoel
Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content
gevoel
Al jaren worstelen jongeren zich met overgewicht. Door de komst van fastfood en dergelijke is dat een groot probleem geworden. Steeds meer kinderen hebben last van overgewicht en dat moet stoppen. Ik heb het probleem in het kort beschreven en een jonge man geinterviewd. Interview ging over de gemaakte workshop voor het vak educatie en ik vroeg hem wat zijn gedachte hierover is...
Mijn naam is Kathleen Blokland en ik ben 19 jaar. Ik ben in Nederland geboren, maar oorspronkelijk kom ik uit Suriname. Ik woon sinds 2 jaar in een 1-kamer flat in Amsterdam West. Ik doe de opleiding secretarieel medewerker niveau 3 mbo. Ik heb een vriend waar ik heel vaak ben. Ik werk parttime bij Albert heijn. Ik heb eindelijk een stabiele plek voor mezelf om tot rust te komen en dat ik thuis noem.
Ik heb mijn oma, Brigitte Christa Inge gevraagd haar verhaal te vertellen, omdat ik benieuwd was wat voor impact de oorlog op een Pools-Duits kind heeft gehad. Verder was ik erg benieuwd naar de rest van haar leven.
Integreren, ik doe mijn best en paticiperen, dat doe ik ook, al wordt dat altijd niet echt geapprecieerd door de ‘open’ samenleving, want ik ben nu eenmaal Marokkaan.
Het aantal mensen met overgewicht zal de komende jaren verder stijgen. Wanneer deze stijging met het huidige tempo doorzet, zal over twintig jaar 41 procent van de Nederlanders te kampen hebben met matig overgewicht en 18 procent met ernstig overgewicht. Dit moet worden tegengehouden. We gaan sporten!
Voor het interview voor het project 'ouderen' heb ik het indrukwekkende verhaal van Mevrouw Smith. De reden waarom ik het verhaal zo indrukwekkend noem, is omdat Mevrouw Smith eerlijk is. En dat is wat tegenwoordig mist in de maatschappij: eerlijkheid.
Dit verhaal gaat over de groepsdruk die een jong meisje ervaart met het streven 'erbij te horen'. Om dit te bereiken, onderneemt zij samen met de groep maar ook alleen, activiteiten die veel ellende met zich meebrengen.
De vrouw die ik geïnterviewd heb is een hele lieve, bijzondere vrouw. Ze is inmiddels 78 jaar en nog steeds heel erg fitaal en jong van geest. Elke week gaat ze nog dansen, tennissen en fietsen met vriendinnen. Achter de geraniums zitten, is aan haar niet besteed. Omdat ze graag anoniem wil blijven geef ik haar en de andere personen die in haar verhaal voorkomen andere namen. Ik noem haar Anna. Ik ken Anna via mijn ouders, ze zijn allebei al jaren goed met haar bevriend. Toen ik haar vroeg of ze mee wilde werken aan dit interview vond ze dit geen probleem.
Voor het project ouderen moesten we als opdracht een LIM interview houden dat hieronder te lezen is.