Schaamte

Mijn naam is Serdar. Ik ben geboren in 1985 in Turkije in de provincie Sivas. In een dorp nabij de provinciestad Yozgat.
Toen ik 2 was, ben ik samen met mijn moeder naar Nederland gekomen. Mijn vader was al in Nederland. We zijn in een flat gaan wonen en al vrij snel kwam mijn broer, die ruim twee jaar jonger is dan ik. We woonden in een buurt waar veel andere Turkse Nederlanders woonden. Na een aantal jaar zijn we verhuisd naar een grotere woning.
Ik ging naar de basisschool en zat op voetbal. Mijn ouders werkten beiden. Mijn vader is produktiemedewerker bij een plastic fabriek. Hier werkt hij al ruim 20 jaar. Mijn moeder heeft verschillende dingen gedaan. Ze heeft 6 jaar in dezelfde fabriek gewerkt als mij vader. Daarvoor heeft ze verschillende baantjes gehad. Allen ongeschoold werk. De laatste jaren doet ze schoonmaakwerk een aantal uur per dag. Mijn vader spreekt goed Nederlands, maar mijn moeder nauwelijks. Ze heeft niet geïnvesteerd in het zich eigen maken van de Nederlandse taal.
Omdat mijn ouders werkten, werden we na schooltijd opgevangen door een oppas. Deze was Nederlands.

Na de basisschool ben ik naar het voortgezet onderwijs gegaan. Als ik thuis kwam, werden we opgevangen door een tante, buren of anderen. Mijn ouders werkten. Zij waren vooral bezig geld te verdienen. Omdat ik de oudste was, verwachtten mijn ouders van mij ook dat ik bepaalde verantwoordelijkheden nam. Naarmate ik ouder werd, merkte ik dat ik het moeilijk vond me aan de verwachtingen van mijn ouders te onttrekken. Alles waarvan ik dacht dat zij het niet zouden goedkeuren, deed ik zonder hun medeweten. Ik had vrienden op het voortgezet onderwijs en soms had ik ook een vriendinnetje. Ik had hen graag mee naar huis genomen, maar verwachtte dat mijn ouders dat niet goedkeurden. Mijn sociale leven met vrienden speelde zich dus met name af buitenshuis. Mijn ouders hadden geen idee wat ik buitenshuis deed. Ik had zowel Nederlandse als Turkse vrienden.
Na het voortgezet onderwijs ben ik begonnen aan een MBO opleiding. Ik heb me in de periode vanaf mijn twaalfde vaak alleen gevoeld. Ik had wel vrienden, maar had toch altijd het gevoel dat ik me moest bewijzen. Als je aan me vraagt wie of wat ik ben, dan zeg ik, ik ben een Nederlander. Echter ik word niet als zodanig geaccepteerd. Ik heb een andere levensstijl, mijn ouders zijn niet Nederlands en ik ben moslim.
Zo kleed ik me altijd in merkkleding. Ik wil ergens bij horen en als ik er goed uit zie, geeft dat me een goed gevoel en voel ik me zekerder.
In deze periode ging het een tijd lang slecht met me. Ik had de verkeerde vrienden en ging veel uit en dronk dan te veel. Ik kon eigenlijk nergens met mijn gevoelens heen. Alleen bij ons in de buurt was een jongerencentrum waar ik regelmatig sprak met een jongerenwerker, die wel begreep wat er in me omging. Ik heb daar steun aan gehad. Echter daarbuiten voelde ik me vaak erg alleen. Voor thuis hield ik mijn leven buitenshuis geheim en voor buiten hield ik mijn leven thuis geheim. Die twee werelden pasten niet bij elkaar. Thuis leefden wij in een turks autoritair systeem. Mijn vader’s wil was wet. Mijn vader werd echter weer aangestuurd door mijn moeder. Zo gaat het bij veel Turkse families die ik ken. Als ik thuis iets wilde, moest ik dit via mijn moeder regelen. Voor mijn moeder was het altijd erg belangrijk dat we onze goede naam behielden naar buiten toe. Ik had een Nederlandse vriendin en kwam daar wel gewoon thuis. Ik kon haar echter voor mijn gevoel niet mee naar huis nemen. Mijn ouders hadden andere verwachtingen van me.
Mijn ouders merkten dat het niet goed met me ging. Zij hadden bedacht dat het goed was als ik ging trouwen. Ook ik zag dit als de oplossing en ik wilde graag aan de wens van mijn ouders voldoen. Toen we op vakantie naar Turkije gingen heb ik zelf een meisje uitgekozen. Het jaar daarna zijn we getrouwd in het dorp van mijn ouders. Ik was 19 jaar. Voor mijn gevoel heb ik op deze manier aan mijn plicht voldaan. Mijn ouders zijn tevreden. Inmiddels heb ik een dochtertje van 1,5 jaar. We wonen bij mijn ouders. Ook heb ik de beslissing genomen om naar het HBO te gaan. Ik zit nu in het tweede jaar. Met name mijn vrouw zou graag willen verhuizen. Financieel is dit echter een probleem, maar ook mijn ouders zijn er niet voor. Zo zit ik weer tussen twee vuren. Ik realiseer me dat ik hier zelf schuld aan ben. Maar ook nu heb ik weer het gevoel dat ik vast zit. Mijn vrouw is een lief meisje, maar ze is hier niet opgegroeid en daardoor begrijpt ze veel van mij niet. Ik merk dat ik ook nu weer veel naar buiten vlucht om maar van huis weg te zijn. Ik vlucht voor de problemen.
Ik ben tevens actief geworden in het bestuur van onze moskee. Met name voor de jongeren binnen de moskee organiseer ik veel activiteiten. Ik wil graag voor de jongeren wat betekenen. Ook bevredigt het me, ik krijg waardering.