Everything starts and ends with family

Het leven van een vrouw uit mijn wijk

Mevrouw is een 82 -jarige vrouw die in mijn wijk woont in een bejaardentehuis. Ze vertelt over wat zij allemaal heeft meegemaakt in haar leven.

huis.png

Mijn leven.

Mijn cliënt is een vrouw van 82 jaar oud. Zij woont in het bejaardentehuis in mijn wijk. Achter het bejaardentehuis zit een wijkcentrum waar meerdere keren in de week een ochtend/middag georganiseerd wordt voor iedereen uit de wijk. Op zulke dagen worden bijvoorbeeld spelletjes georganiseerd, of ze kunnen bij elkaar komen om thee of koffie te drinken.

Ik ben geboren in 1936. Mijn jeugd was normaal verlopen. Ik woonde met mijn ouders en ik had 2 zussen en een broer. Ik ging gewoon naar school en daarna werkte ik als naaister in een kledingwinkel.

Het eerste belangrijke aspect uit mijn leven is dat ik ging trouwen. Ik ben getrouwd in 1955. Ik was 19 jaar oud en ik trouwde met mijn eerste vriend. Wij hadden verkering met elkaar toen we 16 jaar oud waren. Deze levensgebeurtenis was heel belangrijk voor mij, omdat het met mijn eerste vriend was waar ik heel erg verliefd op was. Ook was het wel een uitdaging, want mijn ouders waren het er niet echt mee eens. Ze vonden mij te jong om te trouwen. Uiteindelijk na veel gesprekken te hebben gevoerd, hebben mijn ouders toestemming gegeven om te trouwen.

Het tweede belangrijke aspect was de geboorte van onze kinderen. We hebben 3 kinderen. Mijn oudste is mijn zoon en daarna twee dochters. Ik vond mijn eerste zwangerschap heel spannend, omdat ik best wel snel zwanger was geraakt nadat we getrouwd waren. De bevalling was heel moeizaam en zwaar verlopen, maar met mijn tweede en derde kind ging het wat makkelijker.

Het derde belangrijke aspect is het overlijden van mijn man. Mijn man is 5 jaar geleden overleden in 2013 aan maagkanker. Ik had het er heel erg zwaar mee om verschillende redenen. Ik heb mijn man namelijk een lange tijd moeten verzorgen, dus ik heb het hele proces van dichtbij meegemaakt. Het is moeilijk om iemand waar je zoveel van houdt en waarmee je je hele leven samen hebt gedeeld te zien lijden. Uiteindelijk is er gezegd dat ze niks meer voor hem konden doen. Mijn man wilde in ons huis zijn laatste adem uitblazen. Met toestemming van de artsen mochten we hem meenemen naar huis. Na een week in bed te hebben gelegen is hij overleden. Mijn man zei tegen mij dat hij heel veel van me houdt en dat hij me dankbaar is voor alles wat ik voor hem heb gedaan. Onze kinderen hebben het er heel erg zwaar mee gehad en hebben het heel lang niet kunnen verwerken. De relatie met hun vader was zo sterk en zo goed dat ze het heel lang niet hebben kunnen accepteren dat hij dood zou gaan. Het heeft zeker wel een jaar geduurd voordat ze het hebben kunnen accepteren. Voor mij was het ook zeker wel moeilijk. Maar omdat ik hem heel lang heb verzorgd, heb ik het makkelijker kunnen accepteren. Twee jaar nadat mijn man is overleden kon ik mezelf ook niet meer zo goed verzorgen. Ik wilde mijn kinderen niet tot last zijn, dus ik zei tegen ze dat ik wel gewoon in een bejaardentehuis wilde wonen. Zij wilden mij wel in huis nemen hoor, maar dat wilde ik niet. Ik vind het wel fijn eigenlijk in dit bejaardentehuis en mijn kinderen komen elke week op bezoek samen met mijn kleinkinderen.

Het laatste belangrijke aspect uit mijn leven is de geboorte van mijn kleinkinderen. Toen mijn schoondochter zei dat ze zwanger was vond ik het zo leuk! Ik word oma! Mijn eerste kleinkind! Mijn eerste kleinkind is een meisje. Zij is echt mijn oogappeltje. Ik verwende haar heel erg, wat mijn zoon niet zo leuk vond hoor. Mijn zoon is namelijk best wel gedisciplineerd. Dat komt omdat mijn man hem dat heeft aangeleerd. Maar dat maakte mij niet uit, ik verwende haar volop! Natuurlijk houd ik ook van mijn andere kleinkinderen, maar omdat zij mijn eerste kleinkind is, is het net even iets anders.

Wat betekent deze buurt voor u?

Deze buurt betekent heel veel voor mij. Ik ben hier naartoe verhuisd nadat mijn man en ik getrouwd waren. Dus ik heb hier zeker wel 60 jaar gewoond. Ik heb alles meegemaakt wat hier gebeurd is. Alle veranderingen, leuke evenementen en natuurlijk ook de minder leuke dingen. Zoals die jongen die een paar jaar geleden hier vlakbij was aangereden en was overleden. Toen gingen die buurtbewoners nog een stille tocht voor hem houden. "Weet je dat nog?" Ik heb het altijd wel fijn gevonden hier, het is lekker rustig en het ligt zo centraal. Het winkelcentrum en de stad zijn dichtbij en ik kon overal op de fiets naartoe. Ik heb hier zoveel herinneringen gemaakt met mijn man, met mijn kinderen en met mijn kleinkinderen. Dat speeltuintje wat daar achter zit bijvoorbeeld, daar ging mijn man altijd met onze kinderen spelen. Ja en nu zit ik in dit bejaardentehuis al 3 jaar ongeveer. Vind ik ook heel fijn, want het is vlakbij waar ik heb gewoond. En dit wijkcentrum is meteen achter het bejaardentehuis, dus wanneer ik wil, kan ik hierheen wandelen en een kopje thee drinken met de andere bewoners. Ja ik zou zeker wel hier willen overlijden. Ik heb daar wel vrede mee.

Alle rechten voorbehouden
Geen reacties

Laat een reactie achter