"Wat is er in al die jaren toch veel veranderd....."

Een hele leuke ervaring om iemand die zo dicht bij je woont voor het eerst echt te spreken. De verhalen die verteld werden hebben veel indruk op me gemaakt. Hoe is het mogelijk dat een leven van 2 personen zo verschillend is geweest. Het verschil tussen toen en nu is levensgroot!

Levensloop van mevr. Jansen

"Voor mijn opleiding Maatschappelijk werk & dienstverlenig heb ik, net als mijn mede studenten van de Hogeschool van Amsterdam, de opdracht gekregen een ouder persoon te interviewen. Ik heb gekozen voor een lieve mevrouw van 81 jaar waar ik mijn hele leven al bij in de straat woon, zonder dat ik haar echt gesproken heb. Tijd voor verandering dacht ik zo!"

De namen in dit interview zijn door privé redenen gewijzigd.

Op maandag 21 november bel ik aan bij het huis van mevrouw Jansen.
Mevr. Jansen is 81 jaar oud. Aangezien ik al mijn hele leven bij haar in dezelfde straat woon en haar eerlijk gezegd niet heel goed ken, lijkt het me een leuk idee om haar voor mijn interview te vragen. Gelukkig doet ze open en leg uit waarvoor ik kom. Ze vindt het goed maar ik merk dat we het allebei wel een beetje spannend vinden en niet precies weten waar we moeten beginnen. Maar gelukkig is het ijs snel gebroken.
Ze vertelt:

Ze is geboren in 1924 aan de Oosterdijk tussen Andijk en Enkhuizen. Nadat er 3 oudere broers voor haar zijn geboren komt zij ter wereld. Haar ouders leidden een boerenbedrijf met koeien en haar ouders waren maar al te blij dat er na 3 jongens een meisje werd geboren. Vroeger ging het er heel anders aan toe in vergelijking met nu. Zo heeft mevr. Jansen geen opleiding gevolg, al heeft ze wel op de naaischool gezeten. Ze vertelt dat ze daar niet de beste in was en het eerlijk gezegd ook niet zo leuk vond. Ze ging veel liever handwerken. Doordat haar oudere broers in het boerenbedrijf moesten helpen hielp zij haar moeder met het huishouden. Ze heeft een goede jeugd gehad en is opgevoed met het protestantse geloof. Iets waar ze tot op de dag van vandaag nog mee bezig is, door elke zondag naar de kerk te gaan en waar ze ook haar steun probeert te zoeken.

Op haar 16e levensjaar verandert haar leven enorm. De oorlog breekt uit. De oorlog is in West-Friesland lang niet zo verschrikkelijk geweest als in de grote steden, maar des al niet te min is dit een tijd voor haar geweest vol nare herinneringen. Zo vertelde ze, dat ze vroeger in de buurt waar ze woonde als enige een telefoon tot hun bezitting hadden. Als er dan iets gebeurde in straat kwamen de buren dan ook bij hun thuis om te bellen. Op slot hadden de Duitsers dat ook door en maakte veel gebruik van de telefoon. De mensen uit Enkhuizen en de grotere steden kwamen vaak bij haar thuis om spullen te ruilen tegen eten. Vroeger waren fietsbanden erg schaars en dus ook erg gewild. Zo ruilde het gezin dan ook eten tegen fietsbanden en ander waar. Een vervelende herinnering was dat de oorlogsjaren donkere jaren waren voor mevr. Jansen. Vaak mochten ze na 8 uur ’s avonds niet meer naar buiten en moesten alle gordijnen dicht en de lichten uit zodat overvliegende vliegtuigen het huis niet zouden zien. Dit was mede belangrijk doordat het gezin onderduikers hield. Ze vertelt dat er ooit ook een jongen uit Rotterdam heeft ondergedoken en die is ze tot op de dag van vandaag nooit meer vergeten. De onderduikers verstopten zich vaak op het land tussen het gewas. Dit was altijd erg spannend en natuurlijk verschrikkelijk bang dat ze gevonden werden.

Op haar 18e jaar leerde ze haar man kennen. Waarmee ze vervolgens op haar 21e jaar mee is getrouwd. Haar man was ook protestants en dat was ook erg belangrijk in die tijd in verband met de verschillende zuilen die er bestonden. Ze vertelde dat het bij één van haar vriendinnen wel eens was voorgekomen dat die een jongen had ontmoet die van een ander geloof afkomstig was. Dit kon dan ook echt ruzie veroorzaken binnen het gezin en gingen uiteindelijk dan ook uit elkaar. Gelukkig gold dat voor haar niet, en kregen hun eerste kind toen ze 24 jaar oud was. Een dochter! Vervolgens zijn er nog 11 andere kinderen geboren die inmiddels gelukkig getrouwd zijn of samenwonen. In tegenstelling tot zijzelf hebben sommige van haar kinderen hebben wél de kans gekregen om te studeren en één zoon woont zelfs in Frankrijk waar zij een aantal maanden terug nog op zijn bruiloft is geweest. De hele familie was uitgenodigd en het was een hele leuke ervaring.
Inmiddels hebben ook veel van haar kinderen zelf kinderen gekregen en ze heeft daarom in totaal 30 kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen. Waar ze natuurlijk erg trots op is.
In 1976 heeft mevrouw Jansen een vervelende gebeurtenis meegemaakt doordat ze in het ziekenhuis terecht is gekomen en een operatie heeft ondergaan.
Gelukkig is ze daar goed vanaf gekomen.
Ook vertelde ze me dat ze in haar leven veel gereisd heeft en de kans heeft gekregen om veel van de wereld te mogen zien. Zo is ze onder andere in: Noorwegen, Finland, Zweden, Oostenrijk, Afrika, Amerika, Canada, Spanje, Canarische eilanden, Frankrijk en nog veel meer geweest. Als ik vraag wat haar mooiste vakantie is geweest, blijkt dat Noorwegen te zijn. Dit omdat ze de Midzomernachtzon heeft mogen zien en dat is een onvergetelijke ervaring voor haar geweest. Ze houdt erg van de natuur en daarom staat Canada ook in haar top 3. Al die mooie bergen, ze vindt het er heerlijk. Ze heeft Canada al meer dan 10 keer bezocht maar dit komt mede doordat haar schoonzus bijna 10 jaar terug naar Edmonton is geëmigreerd.

Nadat ze in 1971, 25 jaar getrouwd is, viert ze in 1996 haar gouden huwelijksjubileum. Het was een hele mooie dag waar iedereen aanwezig was. Er is die dag ook een speciaal krantje gemaakt met foto’s over het leven van het gezin Jansen. Ik had het krantje van thuis meegenomen, en doordat we het alweer bijna 10 jaar in huis bewaard hebben is het helemaal geel geworden.
Er staat een mooie foto op de voorpagina van haar en haar man.
Uiteindelijk is ze 55 jaar getrouwd geweest. Helaas is Dhr. Jansen 3 jaar geleden plotseling overleden. Dit is natuurlijk een verschrikkelijke gebeurtenis geweest in haar leven. Ik wil het hier niet te veel hebben omdat ik zie dat het een gevoelig onderwerp is.En ik vind het eerlijk gezegd zelf ook moeilijk om het daar over te hebben. Gelukkig wonen haar kinderen allemaal in de buurt en komen ze regelmatig over de vloer.
Ook vertelt ze dat ze verschillende hobby’s heeft. Zo leest ze graag boeken die haar dochter van de bibliotheek haalt, en dan het liefste Romans. Dit leest lekker makkelijk weg en is niet zo “zwaar”. Zoals ik al eerder schreef hield ze vroeger erg van handwerken en dat doet ze nu nog steeds met veel plezier. Ze breidt sokken voor haar zonen en veel sjaals voor kinderen en kleinkinderen. Daar laat ze het echter niet bij. Ze breidt ook veel voor een speciale organisatie genaamd “mensen in nood”. Die kleren en dergelijke die ze breidt gaan dan naar een goed doel. Verder is ze lid van een vrouwen vereniging. De bijeenkomsten worden 1 keer per maand gehouden in het dorpshuis. Het gaat dan over verschillende zaken. Zo was er een bijeenkomst over kanker, maar er zijn ook hele gezellige bijeenkomsten. Tijdens de kerst dagen gaat ze namelijk ook heen en wordt er gezellige muziek gedraaid.
Na ruim een uur, zit ons interview er weer op. We hebben gezellig gepraat en vond het ontzettend interessant om naar al haar verhalen te luisteren. Ik heb het idee gekregen dat ze het zelf ook wel gezellig vond. Ze gaf aan dat ondanks we zo dicht bij elkaar in de buurt wonen elkaar toch zo weinig spreken. Dit is natuurlijk ook wel heel gek. Wie weet maken we door dit interview in de toekomst sneller een praatje met elkaar……
Ik bedank haar hartelijk en loop vervolgens weer door ons straatje naar huis. Ik denk bij me jezelf: "wat een leuke ervaring was dit".

maandag 21 november 2005

Geen reacties

Laat een reactie achter