De eenvoudige oma

Ik heb een interview gehouden met mevrouw Goossens-Terpstra in het Academisch Medisch Centrum. Ze lag daar op de afdeling oogheelkunde en leek het prima naar haar zin te hebben. Of dit een van haar vele of weinige bezoeken aan het ziekenhuis was vertelde ze niet.

LEVENSLOOPINTERVIEW


Mevrouw Goossens woont al 40 jaar in Amsterdam-Noord samen met haar negenjarige hond. Ze heeft niet altijd in Amsterdam gewoond. In mei 1924 werd ze geboren in de provincie Groningen. Waar ze samen met haar ouders en toen nog 3 andere kinderen woonde. Ze komt uit een gezin van 6 kinderen waarvan zij de 3de is. Over haar kindertijd en jeugd weet ze niet zo heel veel meer.Nog wel dat ze arm waren maar dat ze ondanks dat altijd te eten hadden en dat het gezellig was er kwam ook vaak een ome Kees over de vloer. Ik kon niet goed uit haar verhaal uitmaken of dit een oom of haar stiefvader was.‘Het is allemaal zo lang geleden’ zegt ze. Mevrouw Goossens is namelijk al 81.

In haar jeugd werd ze verliefd op de man waarmee ze hoopte te trouwen en kinderen zou krijgen. Dat gebeurde gelukkig ook. Ze stapte in het huwelijks bootje op 18 jarige leeftijd op 19 Oktober 1942 in de provincie Groningen.
Maar door de oorlog kwam er een dieptepunt in haar leven. Ze was toentertijd 15 jaar. De man waarmee ze later trouwde was militair en zou worden uitgezonden naar Duitsland. Daarom besloten ze samen naar Amsterdam te vluchten. Ze pakte al hun kleine spulletjes bij elkaar en vluchtte. Daar kregen ze onderdak van haar schoonouders in de Dapperstraat.
Ze kreeg daar ook een baan als huishoudster wat ze al sinds haar 15de jaar deed. Haar man kon jammer genoeg niet werken omdat hij nog steeds ondergedoken zat. Dit vond ze een zware periode in haar leven. Ze hadden niet veel luxe of geld maar dat vond ze niet belangrijk.

Op haar 21ste in 1945 kreeg ze haar 1ste kind. Ze kreeg een dochter die nu 59 jaar is.
Daarna kreeg ze nog twee kinderen een zoon op haar 24ste en daarna weer een dochter op haar 29ste. Dit zorgde weer voor een hoogtepunt in haar leven.
Ze kan zich nog herinneren dat ze samen met haar man en kinderen naar boerderijen ging wat ze heel leuk vonden. ‘We hadden niet veel maar hadden het toch gezellig’ zegt ze.
De komst van haar kleinkinderen en daarna achterkleinkinderen was nog een hoogtepunt in haar leven. Ze vind het altijd wel leuk als ze er zijn. En ze verheugt zich op de twee andere achterkleinkinderen die nog geboren moeten worden. Haar oudste dochter kon geen kinderen krijgen wat zorgde voor een dieptepunt in hun leven. Maar gelukkig kon ze 2 kinderen adopteren.

Mevrouw Goosssens woont nu alleen in Amsterdam-Noord. Haar man stierf op 56 jarige leeftijd. Dit was echt een dieptepunt in haar leven ze was toen 52 jaar.
Ze woonde toen al in Noord en werkte nog steeds als huishoudster en hielp graag andere mensen.
Het zelfstandig wonen bevalt haar wel ‘ het is beter dan een bejaardentehuis’ zegt ze. Qua huishouden lukt het haar aardig maar nu ze een dagje ouder wordt krijgt ze huishoudelijke hulp. Iets wat ze vroeger zelf gaf. Ze houdt zich nu lekker bezig met haar huis, tuin en hond. En niet te vergeten de achterkleinkinderen.

Haar toekomst gaat ze tevreden tegemoet. Ze weet dat ze lichamelijk en geestelijk achteruit kan gaan maar ze is nog steeds positief. Het leven voor haar is nog steeds eenvoudig en niet al te luxueus dat heeft ze meegekregen van vroeger. Ze zegt zelf ook’ doe liever gewoon dan doe je al gek genoeg’.
Ze heeft geen wensen voor de toekomst. Ze geeft aan dat ze eigenlijk nooit over wensen heeft nagedacht. Omdat ze in de oorlog alleen maar moest overleven.
De toekomst voor de Nederlandse maatschappij ziet ze ook niet zo rooskleurig. Vooral de (Marokkaanse, Turkse) jeugd verpest het volgens haar. Maar ze houdt ondanks dat van alle mensen. Behalve Duitsers jammer genoeg.

Het interview met mevrouw Goossens vond ik heel leuk ze kwam over als een eerlijke, gezellige en vriendelijke vrouw die ontzettend veel rookt.

Geen reacties

Laat een reactie achter