Dat is mijn oma!

Voor mijn opleiding heb ik mijn oma geinterviewd. Dit is haar verhaal.

De levenslijn van mijn oma

Jeugd
Ik ben opgegroeid in Baarn. Ik heb het daar als heel fijn ervaren. Ik ben als zevende kind geboren in een gezin van negen kinderen. Het gezin was erg gezellig en goed georganiseerd. Maar dat moest ook wel met zoveel kinderen. We waren een arbeidersgezin, dus niet erg rijk. Maar toch mochten we best veel. Baarn was een mooie omgeving met veel natuur en vrijheid. Ik speelde toen ik klein was altijd buiten met de vele kinderen uit de buurt. We gingen dan altijd naar het bos of een weiland, of gingen zwemmen in de sloot. Ook gingen we elk seizoen vruchten plukken met het hele gezin. In de tuin hadden we ook altijd eigen groenten en fruit. Ook hadden we kippen, konijnen en geiten. Maar toen ik klein was er nog maar 1 geit over, de andere waren opgegeten in de oorlog. Zelf heb ik die niet meegemaakt want ik was nog erg klein. Mijn vader was een man die veel werkte in de bouw. Mijn moeder was streng katholiek opgevoed en wij dus ook. Mijn moeder is jong gestorven op de leeftijd van 52 jaar. Zij was erg streng maar wel rechtvaardig. In het gezin konden we alles bespreken met elkaar. De maaltijden waren erg belangrijk. Dat was een moment van samenzijn. Ook omdat mijn vader veel werkte en vaak de deur uitmoest. Mijn moeder bleef thuis om voor de kinderen te zorgen. Zij heeft ons opgevoed. Dat moest omdat zij wel katholiek was en mijn vader niet. Toen ze wilden trouwen mocht dat alleen als de kinderen ook katholiek werden opgevoed. Mijn moeder was erg veeleisend. Wij moesten altijd laten zien dat we van een goed gezin kwamen en we moesten altijd nette kleren aan. We waren een hecht gezin maar er was niet veel privacy. Je had geen eigen plek in huis, omdat we met zoveel waren. Ook was ik veel ziek dus kreeg ik veel aandacht. Toen ik een keer lange tijd in het ziekenhuis had gelegen, kreeg ik van mijn moeder een porseleinen pop. Daar was mijn zusje, die ongeveer even oud was, erg jaloers op, en heeft hem van de trap afgegooid. Zoals ik net al zei was ik toen ik jong was erg ziek. Ik had chronische nierbekkenontsteking tot mijn elfde. Toch heb ik het nooit als naar ervaren. Maar ik miste wel veel van mijn school. Ik was altijd erg leergierig en wilde graag naar school. Ik was dan ook altijd erg blij als ik na een paar weken weer naar de katholieke school in Baarn kon.Het was wel ver lopen, ongeveer 20 minuten. Voor school moest ik ook vaak nog naar de kerk. Vooral in de Maria maanden. De kerkbezoeken werden op school aangestreept en wie het meeste was geweest won een kleurdoos. Op school was ik heel braaf en had nooit problemen. Mijn broers en zussen namen mij altijd in bescherming.zij waren altijd erg belangrijk voor mij. Zij waren al ouder en zaten op de mulo, maar die school zat naast de mijne.
Toen ik 14 was moest mijn moeder voor drie maanden naar het ziekenhuis.Ik moest toen van school om voor het huis en het gezin te zorgen want ik was net niet meer leerplichtig. Dat vond ik heel erg, dus ben ik een avondstudie gaan volgen. Ik heb Engels gedaan, Handel en een cursus Typiste. Daarnaast kreeg ik ook nog bijles van nonnen. Toen ik 17 was ben ik gaan werken op kantoor ik Hilversum. Daarvoor ging ik elke dag met de trein op en neer. Toen ik ongeveer 19 was ging ik op mezelf wonen. Ik ben opgevoed met de motto’s: Eerlijkheid duurt het langst, en: Heb respect voor je ouders.

Huwelijk
Mijn man heb ik ontmoet op mijn werk in Hilversum. Ik kende hem dus al vanaf mijn 17e. We waren meteen goede vrienden en deden alles samen. We gingen elke dag lunchen en wisten ook alles van elkaar. Maar we hadden allebei een andere relatie. Hij was een hele goede steun voor mij toen mijn moeder overleed. Op een dag waren allebei onze relaties uit en hadden we een uitje van de zaak. We gingen met zijn allen schaatsen. Hij had daar helemaal geen zin in maar we gingen toch samen. Die dag zijn we verliefd geworden. Anderhalve maand later gingen we stiekem samenwonen. Het moest wel stiekem, want in die tijd kreeg je geen woning als je gewoon ging samenwonen. Toen ik 22 was en hij 28, gingen we trouwen. Voor ons hoefde het niet maar we deden het meer zodat we een mooie woonruimte kregen in Bussum zodat we nu echt konden samenwonen. Eigenlijk wilden we een kleine bruiloft maar de ouders van mijn man wilden een grote, dus zij hebben het betaald. Twee maanden later ging ik naar de dokter en hij dacht dat ik een grapje maakte toen ik vroeg of ik misschien zwanger was. Want ik was al zeker vier maanden! . Ik bleef tijdens mijn zwangerschap gewoon werken en op vakantie gaan tot zeven maanden. Daarna ging ik was rustiger aan doen om echt zwanger te zijn. Toen ons eerste kind was geboren, zijn mijn man en ik een drukkerij begonnen. Ons tweede kind is in 1969 geboren. In 1972 hebben we ons eigen huis gekocht en zijn de zaak aan huis begonnen. ’s Zomers gingen ik en de kinderen naar Egmond naar ons vakantiehuis voor een paar maanden. In de weekenden kwam mijn man. Hij bleef gewoon werken om de zaak in stand te houden. Ook gingen we twee keer per jaar wintersporten, of een keer, en dan nog een andere reis maken.
Toen ons tweede kind drie jaar was, ging ik aan de anticonceptie want ik vond het nu wel genoeg. Nog geen jaar later kreeg ik hele erge trombose in mijn been. Ik moest zeker zes weken doodstil liggen en vond het heel eng. Het kon elk moment fout gaan en ik was pas 30. Maar gelukkig is alles goed afgelopen. Na de trombose ben ik gaan tennissen, en dat doe ik nu nog steeds. Intussen is mijn man ook overleden. Dat was en is voor mij nog steeds heel erg moeilijk.

Nu
Toen mijn eerste kind uit huis ging, vond ik dat niet zo erg. Ze was heel zelfstandig opgevoed dus ze kon het heel goed. Ook had ik het sowieso druk met de zaak dus had ik genoeg afleiding. Maar het huwelijk van mijn eerste kind vond ik heel vervelend. Ik was er tegen maar kon het niet tegenhouden. Toen onze eerste twee kleinkinderen werden geboren waren we ontzettend blij. Mijn man en ik vonden het fantastisch!. Alleen we maakten ons erge zorgen en wilden de kinderen beschermen. Uiteindelijk was de scheiding heel erg moeilijk maar alles is toch weer aardig goed gekomen. Het huwelijk van ons tweede kind was heel blij en gezellig. Ze hadden al een kind en woonden samen. Later zijn er nog twee kinderen bijgekomen!
Mijn toekomst is heel moeilijk. Ik heb altijd hard en met veel plezier gewerkt en hield heel veel van mijn man. Nu heb ik allebei die dingen verloren en is het voor mij nu meer overleven. Mijn plan is om mijn huis af te maken en weer leren om te kunnen genieten van het leven!

Geen reacties

Laat een reactie achter