De levenswandel van de vrouw van de Expat

Van Bni Rzine naar Amsterdam

Allereerst stel ik me graag aan u voor mijn naam is Youssra Amrani, ik ben eerste jaars studente aan de hogeschool van Amsterdam. Voor het vak training analyse cliënt en omgeving is het de bedoeling om een interview te houden met een oudere van 65 jaar of ouder. Hiervoor heb ik mijn oma geïnterviewd.

Tijdlijn

Tijdlijn van de levenswandel van de vrouw van de expat. Door: Youssra Amrani

Alle rechten voorbehouden
Met: Mijn oma

Hoe het allemaal begon
In 1934 is mijn oma Fadila geboren in de bergen van Marokko in de gemeente Bni Rzine. Bni Rzine is een kleine gemeente en het ligt in het noorden van Marokko. Ze groeide op met twee broers en een zus. Op twee jarige leeftijd kwam de vader van mijn oma te overlijden. Op het moment dat haar vader kwam te overlijden heeft haar moeder besloten om te hertrouwen. Haar broers waren volwassen jonge mannen en gingen op zichzelf wonen. Haar zus was getrouwd en woonde in het zuiden van Marokko. Mijn oma was nog heel jong en moest op het moment dat haar moeder hertrouwde bij haar tante gaan wonen.

Mijn Oma beschrijft haar jeugd als eenzaam omdat ze zonder moeder, vader, broers en zus is opgegroeid. Ze vertelde dat haar tante haar altijd heel goed verzorgt heeft en altijd heel lief voor haar is geweest. Dit maakte haar eenzaamheid als het ware dragelijk. Ze besteedde haar dag door op het land te helpen met het melken van de koeien en het plukken van vijgen uit vijgenbomen.

Toen mijn oma 15 jaar was werd ze voorgesteld aan een jonge man die graag met haar wilde trouwen. Ze verteld dat ze dit wel wilde maar het nog eng vond om in het huwelijksbootje te stappen. Ze was bang omdat ze nog jong was en voor haar gevoel niet klaar voor het huwelijk. Haar tante had hier begrip voor, in die tijd was het echter wel normaal om zo jong al te trouwen. Een jaar later probeerde de jonge man het weer, dit keer stemde mijn oma ermee in. Zodoende trouwde ze op zestienjarige leeftijd met mijn opa Dries.

Het huwelijk
Op het moment dat mijn oma en opa trouwden verhuisden ze naar de stad Tetouan in het noorden van Marokko. Mijn opa woonde nog bij zijn vader en mijn oma trok bij hen in. Ze vertelde mij dat ze het goed had. Ze vond de stad wel mooi maar miste toch het platteland. Ze was veel thuis en zorgde voor haar schoonvader en man. Ze miste het platteland omdat ze zich daar vaak met de dieren op de boerderij vermaakte.

Rond 1965 ging mijn opa voor werk naar Nederland. Op dat moment was mijn oma in verwachting van haar eerste kind. Hij bracht mijn oma naar haar tante zodat ze wat gezelschap had in de tijd dat hij weg was. Ook had hij aan haar tante gevraagd om haar te verzorgen i.v.m. haar zwangerschap. Mijn oma geeft aan dit als een aangename tijd te hebben ervaren, het was fijn om weer op het platteland te zijn. Ze mistte mijn opa wel heel erg.

Na een tijd kwam mijn opa terug uit Nederland. Mijn oma was toen allang al bevallen. Hij was erg blij met hun zoon. Mijn opa had een verassing voor mijn oma. Hij vertelde haar dat hij in Nederland wat geld had verdiend en kocht een klein stukje grond dicht bij haar tante, hij heeft haar toegezegd daar een huis te bouwen. En dit heeft hij uiteindelijk ook gedaan.

Na de geboorte van het eerste kind had mijn oma 4 kinderen verloren. Telkens als ze beviel overleed het kindje na een paar maanden. Ze beschrijft dit als een hele moeilijke en nare tijd. Ondertussen overleed ook de vader van mijn opa. Kort daarna raakte ze weer zwanger en dit keer bleef het kindje leven, het was weer een jongen. Mijn oma en opa wilden graag een meisje dit gebeurde, in 1973 werd mijn moeder geboren. Na de geboorte van mijn moeder vertrok mijn opa weer naar Nederland. Hij werkte in de suikerfabriek en kreeg een huis in Amsterdam-Zuid.

Van Bni Rzine naar Amsterdam
Hij ging terug naar Marokko en vroeg mijn oma om mee te gaan naar Nederland. Ze schrok hier erg van maar hij vertelde haar dat ze daar een nog beter leven zou hebben. Het leek haar een mooi avontuur en samen met de kinderen ging zij mee naar Nederland.

Ze beschrijft de reis als spannend maar ook emotioneel. Ze verteld dat ze telkens dacht aan het leven dat ze daar achter haar liet en dat ze een totaal nieuw leven moest gaan opbouwen. Ze reisde per vliegtuig, ook dit was geheel nieuw voor haar.

Bij aankomst liet mijn opa haar het nieuwe huis zien, ze vond het heel anders en klein het was erg wennen. Ze ervaarde een cultuurverandering, de mensen waren anders, het eten, het weer en de gewoontes. Ook de kinderen hebben erg moeten wennen. Mijn oma was vaak alleen omdat mijn opa aan het werk was. Ze kregen in Nederland nog 4 kinderen samen.

Naarmate de tijd verstreek raakte mijn oma gewend aan Nederland. Ze vond het zelfs leuk! Ze leerde Nederlandse woordjes en had ook een paar vriendinnen. Ze had haar eigen leven in Nederland goed opgebouwd. Na een jaar overleed haar oudste zoon aan kanker. Deze zoon was getrouwd en liet een zoontje van 3 jaar achter. Dit was de moeilijkste tijd van haar leven ze heeft heel veel verdriet gehad. Bij het vertellen van dit verhaal barstte mijn oma weer in tranen uit. Ze moest verder en dat deed ze ook. De andere kinderen groeiden op en een aantal trouwden zo ook mijn moeder met vader.

Na twee jaar kreeg mijn oma weer heel naar nieuws mijn opa had kanker en had niet lang meer te leven. Oma stortte in dit werd haar te veel. Maar ze deed er alles aan om opa niets te laten merken en zorgde ervoor dat hij zijn laatste maanden fijn beleefd had. Na zijn overlijden ging haar eigen gezondheid ook achteruit.

Hoe gaat het nu met oma?
Oma verteld dat ze veel heeft meegemaakt zo heeft ze onlangs een herseninfarct gehad en een aantal botbreuken. Ze geeft aan dat het slecht met haar gezondheid gaat en hulpbehoevend is. Ondanks dit alles geeft ze aan dat ze erg gelukkig is. Ze vind het fijn om te zien dat het met alle kinderen goed gaat. Oma zegt: ‘Al mijn kinderen hebben een goede carrière en een dak boven hun hoofd. Ik ben trots op mijn kleinkinderen die allemaal goed bezig zijn met het opbouwen van hun toekomst’. Mijn oma sluit het interview af met: ‘ Ik ben blij dat ik met opa naar Nederland ben gekomen!’.

Youssra Amrani

Alle rechten voorbehouden
1 reactie
  • bent bladek

    2 jaren, 9 maanden geleden.

    Hallo/salaam

    Wat een mooi ontroerend levens verhaal over je grootouders.
    Moge onze schepper genadigd zijn over de zielen die van ons heen zijn gegaan

    En moge onze schepper onze lieve oma 's en opa's (voor degene wiens opa's nog hier op aarde zijn) beschermen . Ameen

    Ik wens jou heel veel geluk liefde en gezondheid toe op jou pad

    liefs een zuster

Laat een reactie achter